อะไรคือที่มาของคำว่า Love in the Bin

Home

Per Day

FREE

Guest Book

                           จะมีใครรู้มั่งว่าทำไมผมถึงต้องทำอะไรๆอย่างนี้ มีอยู่วันหนึ่ง ผมเห็นเธอร้องไห้  แม้นวันนั้นจะไม่สามารถไปดูแลเธอ ปลอบเธอ ได้ ผมสาบานกับตัวเองว่า จะขอดูแลเธอ ตลอดไปถึงแม้นเธอไม่ใยดี
 เช้าวันใหม่ วันที่ 1พ.ค.2527 โรงเรียนใหม่ จังหวัดใหม่ บ้านใหม่ แน่นอนเพื่อนคนใหม่ด้วย เป็นวันแรกที่เปิดเรียน  ตอนเช้าก็มีการยืนเข้าแถวกันหน้าเสาธง ทุกอย่างเป็นไปอย่างปกติและแล้วเมื่อเข้าห้องเรียนเท่านั้นเรื่องก็เริ่มต้นที่เธอและผมต่างก็นั่งแถวหน้าสุดแต่ผมอยู่ทางซ้ายสุดเธออยู่ทางขวาสุด ผมก็เริ่มมองออกไปดูฝั่งทางขวาได้เห็นเธอ และแล้วความรู้สึกก็บังเกิดขึ้นเธอหน้าสนใจดีน้ะ แล้วผมก็นั่งมองเธอแบบแว็บๆเพราะอายเลยต้องมองแบบแว้บๆ เมื่อพระเจ้าเป็นใจ ครูนึกอย่างไรไม่ทราบจับให้ผู้ชายนั่งคู่กับผู้หญิง ผมก็ได้นั่งคู่กับเธอ เราก็คุยกันได้ดี เธอลืมเอาหนังสือเรียนมาก็ได้ใช้หนังสือด้วยกัน นั่งคู่กันได้ 2 - 3 วันครูก็จัดการย้ายห้องเพราะเราเป็นรุ่นแรกครูเลยต้องมีอะไรใหม่มาเสมอ เรื่องก็เกิดขึ้นมาเรี่อยๆ จนทั้งห้องก็รู้ว่าผมชอบเธอ บางที่ก็มีการล้อกันมั่ง แต่มันไม่ใช้เรื่อตลกสะแล้ว ยิ่งนานไปก็ยังคงชอบเธออยู่ ผมติดที่ว่า อายแล้วไม่กล้วที่จะพูด
  วันนั้นวันวาเลนไทย์ แน่นอนต้องมีการมอบดอกไม้ให้กัน ผมเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อวาน 1 ดอก แต่ด้วยความที่พระเจ้าแกล้ง ตอนเดินเข้ามาโรงเรียนผมดันสะดุดหกล่ม ทับดอกไม้นั้นสะ พังหมด ตอนกลางวัน ก็ออกไปซื้อมาใหม่คราวนี้เป็นช่อใหญ่พอควร ตกเย็นเหมือนอะไรจะดีขึ้นครูไม่มาสอนวิชาสุดท้ายก็เลยว่างกันผมก็ใจเต้นมากขึ้นเพราะได้เวลาที่เราจะต้องทำอะไรสักอย่าง เธอนั่งอยู่นอกห้อง ผมกลั้นใจ แอบอยู่ในห้องข้างประตูซึ่งอีกสัก 2 -3 ก้าวก็จะถึงเธอแล้ว แท่น! ผมโผล่ไปเอาดอกใม้ไปให้เธอ เธอก็ตกใจแต่เธอสติดีกว่าจึงพูดออกมาว่า " ถ้าเรารับดอกใม้นี้จะไม่คุยจะไม่ดีกับเธอ ( ไม่รู้ว่าดีกับเรามันเป็นอย่างไร )" โถ่เวณกรรมจิงๆสรุปว่าผมก็ไม่ให้เธอ ผมโมโหมากเลยเอาดอกไม้ให้เพื่อนผู้ชายแทน  แล้วก็ต้อย ดอกไม้พังโยนขึ้นไปโดนหลอดไฟ ไฟพังหมด ผมก็แอบชำเรืองดูเธอเธอเดินกลับบ้านไปเลย
 พอวันรุ่งขึ้นผมเสียใจมากที่เธอไม่รับดอกไม้ ผมตาลอยตั้งแต่เช้าโดยเพื่อนก็รู้ว่าผมเสียใจ ตอนกลางวันเธอเดินเข้ามาหาผมแล้วก็พูดว่า " เป็นเพื่อนกันน้ะ " แล้วก็จะจับมือกับผม โถ่ ผมไม่ตอบแล้วไม่คิดจะจับมือกับเธอ โดยในใจคิดว่าถ้ามีบุญผมก็คงได้จับมือเธอ
 เธอก็ยังคงเป็นเธอมีคนมาจีบเธอแต่เธอก็ไม่จริงจังอะไร ( คิดว่า )
 จะมีใครรู้มั่งว่าทำไมผมถึงต้องทำอะไรๆอย่างนี้ มีอยู่วันหนึ่ง ผมเห็นเธอร้องไห้  แม้นวันนั้นจะไม่สามารถไปดูแลเธอ ปลอบเธอ ได้ ผมสาบานกับตัวเองว่า จะขอดูแลเธอ ตลอดไปถึงแม้นเธอไม่ใยดี
 จนกระทั่งใกล้จะจบ ม.3 ผมก็ เริ่มอยู่นิ่งไม่เป็นแล้ว ต้องการรูปเธอมาเก็บไว้ รู้สึกต้องไปขอเองแล้วละ ตอนเย็นครับเธอกำลังจะกลับบ้าน ผมก็ เดินไป ดุ่ยๆเข้าไปหาเธอ ขอรูปเธอ เธอบอกจะเอามาให้พรุ่งนี้ โอ้หัวใจเต้นระรั่วเลยที่อยู่ใกล้เธอ วันต่อมาเราก็จะวัดใจกันหน่อยคือจะไม่ไปท้วงรูปที่ขอแต่จะให้เธอเอามาให้เอง และแล้วเธอก็เอามาให้ วันนั้นและวันต่อมานั่งดูรูปเธอไปบ่นถึงเธอไป....
 เมื่อเรียนจบกันแล้วต่างก็แยกย้ายไปผมก็เรียนอยู่ใกล้ัเธอห่างกัน 500 เมตร เมื่ออดคิดถึงไม่ใหวก็จะไปดักรอเธอที่หน้าโรงเรียน เจอเธอแล้วก็คุยกับเธอ เธอก็ได้แต่คุยผ่านๆไป
 มีอยู่วันหนึ่งไปเที่ยวห้าง ปกติผมไม่เดินใน Super เลยเพราะไม่มีหน้าที่จ่ายตลาด วันนี้นั่งอยู่ชั้น 4 ดีๆๆ เพื่อน มันชวนลงมาเดินเล่น ไม่รู้เป็นไร ก็เลยลงไป ได้เจอเธอซึ่งไม่ได้เจอกันนาน 1 ปีแล้ว ก็ยังจำเธอได้ดี ว่าจะไม่เข้าไปทักแล้วดันเดินมาล็อคเดียวกัน เลยต้องทัก เธอก็คุยแบบผ่านๆๆเหมือนเดิม
มีหลายครั้งเหมือนพระเจ้าจะแกล้งผม ผมได้เจอเธออยู่หลายครั้ง วันนี้ไปหาเธอที่บ้านแบบว่าขับรถผ่าน สวมหมวกกันน็อกไปด้วย ผ่านหน้าบ้านเธอ มีรถเก๋งคันหนึ่งจอดที่หน้าบ้านเธอ ตอนที่ผมกำลังขับมาเหมือนกัน แต่จะส้วนทางกัน ผมต้องหยุดรถเพราะมีคนลง เป็นเธอนี้เองมากลับใครไม่รู้ ผมก็ไม่ใด้สนใจรถ แต่สนใจเธอมากกว่า ทุกอย่างก็ผ่านไปอีก 1 วัน
 ทุกครั้งที่ผมเจอเธอเวลากลับมาบ้านก็จะมาทานเหล้านั่งกลุ้มใจเพราะ ทำอะไรได้ไม่มาก ในสิ่งที่อย่างทำ
ผ่านมา 5 ปีก็แล้่ว เธอก็ยังติดตาผมอยู่เรื่อย ผมเริ่มที่จะทำอะไรขึ้นมาเพื่อลบล้างความรู้สึกกับเธอ ผมเที่ยว กลางคืน เที่ยวแล้วเที่ยวเล่า เพราะมันเป็นความหวังใหม่ เพื่อจะพบผู้หญิงคนใหม่ ที่ไม่จำเป็นต้องใ้ช้เวลาคบกันนาน  RCA ก็เที่ยวมีสาวๆมาชอบผมน้ะแต่เธอก็รู้ตัวว่าผมมีอะไรอยู่ในใจอยู่  คนแล้วคนเล่า สรุปกับตัวเองว่า ไม่มีใครดีไปกว่าเธออีกแล้ว
  ทุกปีมีเรื่องเกิดขึ้นอย่างเสมอคือ ตอนวันวาเลนไทย์ ผมก็พยามยามจะเขียนจดหมายไปหาเธอก็รักเธอนี้ วันเกิดเธอ 15 ตุลาคม ก็พยายามเขียนจดหมายไปหา แต่ก็ไม่ทำเพราะเกรงใจ เดือน พ.ย.ของทุกปีต้องป๋วยเกิดจากเลยวันเกิดเธอผมก็จะเครียดแล้วกลางเดือน พ.ย. ก็จะป๋วย เสมอ
   เที่ยวจน ถังแตกบ้านแตกสาแหรกขาด ผมต้องมาอยู่ที่กำแพงเพชร เพราะมีญาติอยู่ ชิวิตเหมือนกับไม่มีอะไรเลย แน่นอนผมห่างเธอมาไกลดี  วัดใจตัวเองว่า จะรู้สึกอย่างไรอีก ก็เหมือนเดิมตลอดคิดถึงเธอ ผมมีโอกาศมาเรียนหนังสือที่นี้ เรียน 2 ปีก็จบ ป.ตรี ได้เวลาที่จะหางานทำแล้วก็กลับไปกรุงเทพ ไปหางานได้ 2 เดือน แน่นอนผมคิดถึงเธอเวลาเหนื่อยก็เขียนจดหมายไปหาเธอ ( Love in theBin ) แน่นอนเธอต้องทิ้งมันลงถังขยะ เพราะเธอไม่ตอบมาเลยผมก็เลยกลับมากำแพงเพชรอีก อยู่ไปวันๆๆครับ
 ทุกวันจะคิดถึงเธอตลอด อยากจะกล้าโทรหาเธอ เคยโทรไปเธอก็พูดแบบผ่านๆ ว่าผมมั่ง ด่ากันมั่ง หาว่าทำให้เขาเดือดร้อน สิ่งที่จะพิสูจย์ตอนนี้คือ เธอเป็นอะไรกับผมแน่ เป็นเนื้อคู่ เป็นเวณกรรมที่ตามมา ..ผมหนีความจริงไม่พ้น